قلب‌هایی که ۲۰۰۰ کیلومتر دورتر از کربلا برای حسین(ع) می‌تپد

به گزارش خبرنگار سرخس‌خبر، اینجا شمال شرقی‌ترین نقطه ایران اسلامی، شهرستان مرزی سرخس است، اینجا عاشقان آقا اباعبدالله الحسین(ع) قلب‌شان برای ارباب بی‌کفن‌شان می‌تپد و با آن که از کربلای معلی ۲۰۰۰ کیلومتر دور هستند اما به عشق امام حسین(ع) در زیر آفتاب سوزان به دل جاده و خیابان زدند و از شهر خارج شدند تا در کنار مزار شهدای این شهرستان برای امامشان به سر و سینه بزنند و عزاداری کنند.

دسته‌های عزاداری هیئت‌های مذهبی سرخس از صبح امروز حرکت خود را از مقابل هیئت‌های خود شروع کردند و برخی با سینه‌زنی و علم‌گردانی، برخی با زنجیرزنی، طبل‌زنی و سنج‌زنی به سمت بهشت نبی (گلزار شهدا) شهرستان روانه شدند و پرچم‌های عزایی که در بین سیل جمعیت برافراشته شده بود تا نشان دهد این شهر عزادار است.

اینجا گرم‌ترین شهر خراسان رضوی است با بیش از ۴۰ درجه سانتی‌گراد و این مردم عاشقان حسین (ع) هستند که در عزای او و در این گرمای سوزان و آفتاب داغ به رسم هر ساله در روز عاشورا عزاداری کردند و برخی نیز برای خدمت به این عزاداران حسینی و رفع عطش آنان شربت و آب تقسیم کردند و گفتند بنوش به یاد لب‌های تشنه حسین (ع).

مادری برای عزاداران حسینی اسپند دود کرد، دیگری آب خنک داد و مردمی که نذری آماده کردند و بین عزاداران تقسیم کردند.

مردم سرخس هر ساله روز عاشورا، در بهشت نبی و در کنار شهدای شهر خود بر سر و سینه ‌می‌زنند تا همراه قافله شهدا باشند.

در کنار این اجتماع، اجتماع دیگری هم برپا است، اجتماع مردمی که در زمین تفتیده سرخس ایستاده و نشسته، سوگواره با عاشورائیان را تماشا کردند و بر مظلومیت امام حسین (ع) و یارانش گریستند.

آنجا که مادر وهب شجاعتش را نشان داد و سر فرزندش را برگرداند و گفت:سزاوار نیست آنچه در راه خدا دادیم باز پس گیریم. آنجایی که روضه حضرت عباس (ع) و حضرت علی اصغر (ع) خوانده شد و آنجایی که امام حسین (ع) شهید شد و اهل بیتش به اسارت گرفته شدند و خیمه‌ها آتش کشیده شد. این‌ها را امروز عاشقان امام حسین (ع) در شهرستان سرخس در زیر آفتاب سوزان دیدند و گریستند.

پایان با عاشورائیان نیز با اذان همراه شد و اقامه نماز ظهر عاشورا؛ نماز ظهر عاشورا در همان بهشت نبی و در کنار قبور شهدای شهرستان سرخس به امامت امام جمعه سرخس اقامه شد تا یادی باشد بر نماز امام حسین(ع) در ظهر عاشورا در کربلا.

گزارش: علیرضا علی‌صوفی

پایان پیام/ع