یادداشت| قتلگاه آرزوهای سرخس؛ این جاده نیست، گورستانی است به طول ۱۸۰ کیلومتر!

سرخس خبر: «جاده مرگ»؟ نه! سال‌هاست این مسیر را باید «قتلگاه» نامید.

اینجا دیگر بحث آمار نیست؛ بحث قطعه‌قطعه شدن رؤیاهای یک شهر است. اینجا هر تصادف، یک فاجعه محلی نیست، یک بحران ملی در سکوت است.

دهه هفتاد آغاز شد و کلنگ این جاده به زمین خورد. سه دهه گذشت و ما هر روز شاهد بودیم که اعتبار این طرح، قطره‌چکانی تزریق شد، اما خون جوانان ما همچون سیلاب در کف این آسفالتِ بی‌عدالت جاری گشت. باور کنید، هزینه ساخت این جاده اگر از همان ابتدا با درایت تأمین می‌شد، امروز ده‌ها برابر کمتر از هزینه‌ای بود که بابت از دست رفتن سرمایه‌های انسانی‌مان پرداخته‌ایم.

به گور سرد سپردن آرزوهای سرخس، کار این جاده نیمه‌کاره است. این مسیر، نوار مرگ است که لحظه‌به‌لحظه جوانانی را به کام خود می‌کشد که هر کدامشان می‌توانستند آینده‌ساز این مرز و بوم باشند.

آخرین زخم، تازه است و سوزش آن قلب همه اهالی را می‌سوزاند. سه روز پیش، چهار خانواده به سوگ نشستند و داغی بر جگر سرخس ماند که به این آسانی سرد نخواهد شد. چگونه می‌توانیم از یاد ببریم؟ چگونه می‌توانیم سکوت کنیم در برابر پرپر شدن دو عزیز، دو جوان آینده‌دار روستای کچولی؟

امیرحسن دهقان و امیرحسین رجایی… این‌ها تنها دو اسم نیستند؛ این‌ها نماد صدها جوان دیگری هستند که فدای بی‌تدبیری و تعلل مزمن در تکمیل یک زیرساخت حیاتی شدند. امیرحسن‌ها و امیرحسین‌های زیادی در این گورستان ۱۸۰ کیلومتری به کام مرگ رفتند، که آرزو داشتند، عاشق بودند، درس می دادند یا درس میخواندند و پدر و مادرانی و اقوامی چشم‌به‌راه داشتند. امروز، تمام رؤیاهایشان در کنار جاده‌ای خاموش، به گور سرد پیوست.

آقایان مسئول! آیا می‌دانید هر بار که اسم این جاده به گوش ما می‌رسد، چه وحشتی بر دل مادران می‌افتد؟ آیا می‌دانید هر بار که خودرویی از خانه دور می‌شود، ما با ترس و لرز، منتظر خبر هستیم؟

ما از عدالت سخن می‌گوییم؛ عدالتی که باید در تخصیص بودجه و اجرای پروژه‌ها جاری باشد. دیگر بس است! چقدر خون باید ریخته شود تا پیمانکاران، اعتبار لازم را دریافت کنند؟ چقدر داغ باید بر دل سرخس بنشیند تا اولویت مسئولین، حفظ جان مردم باشد نه تعلل در اجرای طرح‌ها؟

جاده سرخس، دیگر جای تعارف نیست. آن را از قتلگاه ۱۸۰ کیلومتری به شاهراه زندگی تبدیل کنید، پیش از آنکه دیگر جانی برای خدمت به این شهر باقی نماند.

علی اکبر اکبری، داغدار همه جوانان سرخس

پایان پیام/ع